Kadın,
erkek için yaratıldı.
Önce
erkek yaratılmıştı.
Fakat,
anlıyamadığı
bir eksiklik içindeydi.
Kendinde, açıklayamadığı
bir boşluk
hissediyordu.
Sanki
dünya, kap karanlıktı...
Bomboşu,
hiçti, anlamsızdı.
Ne zaman
ki, kadın
yaratıldı.
Kadını,
yanında
buldu.
Kadınla
buluşturuldu.
Anlıyamadığı
eksiklik yok oldu.
Açıklıyamadığı
boşluk
kayboldu birden...
Aydınlandı
dünya.
Giti
karanlık...
İşıdı
her yer.
Dünya,
anlam kazandı.
Hiçlik,
olmamışa
döndü.
Dünya, dünya-evi oldu.
Dünya
şenlendi.
Hayat
canlandı.
İnsan
tamamlandı.
Yok olan
yarısı,
var oldu.
İki
yarım
elma olan;
Kadın
erkekle,
Erkek
kadınla
bütünlendi.
Birbiriyle örtündü.
Kadın
erkeği,
Erkek,
kadını
bürüdü.
Birbirine örtü ve
korucu oldu.
*
Derken
yüzlerce asır
geçti gitti aradan.
Çok
zaman, itildi kakıldı
kadın
durmadan.
Ta ki,
geldi cihana insanlığın
yüz akı.
Gün
yüzüne çıktı
karanlıktan,
kadın
adı.
Dedi,
duysun diye cihan, Kâinatın
fahrı:
Hanıma
iyi davran, gider ilâhın
kahrı.